Aventuro en Svedujo - Julio Baghy

Kaŝlude kuras vagonaro
en mezo de la pinarbaro...
La rustoruĝaj svedaj domoj
petole kiel etaj gnomoj
el verda denso ĝin admonas:
"Ni vidas vin" — jen kvazaŭ sonas.

Responde radoj ritme ridas:
"Ah, ankaŭ ni vin, domoj, vidas!"
La fantazia dialogo
nun ŝajnas min invita logo
al arbarmeza densosino,
al domo ĉarma de knabino...

Inspirflugile tuj alcele
jen penso foren prozopele
kupeon lasi for min igas,
ĉe pordo frapi eĉ instigas
kaj ĝuste kiel en fabelo
aperas sojle — domanĝelo...

Cejanan bluon dum sunardo
ŝi sorĉe havas en rigardo;
en blonda belo rozovanga
sin kaŝas povo feinranga;
ŝi ŝvebe paŝas, move viglas,
alloge koron sonde tiklas...

Mi klinas min kun riverenco.
El ŝi radias — rekompenco,
ĉar mute gestas ŝi invite...
Mi do obeas senhezite
kaj en intimo de l' silento
tre saĝe svenas la — prudento...

Mi havas jam taktikon drastan,
adaptas mise rajton gastan
por ŝin persvadi dum sieĝo
al la kanapo for de l' seĝo...
Ŝi mute ridas... mute pledas...
protestas eĉ, sed... mute cedas.

"Ah, diru vian nomon, kara!
Ĉu Helga, Erna, Ingrid, Klara?"
La lipojn ŝi pintigas kise,
sed ne malfermas paroldise...
Pro kissoifo kaj korbrulo
frenezas mi en ampostulo...

"Ah, svelta sveda sfinkso kara,
respondu al amant' hungara:
Ĉu min vi amas aŭ enuas?"
Ŝi kaptas min... ĉe l' ŝultro skuas,
mi aŭdas nun — basvoĉan peton:
"Sinjoro, montru la bileton!"